Op een mooie herfstmiddag, half november 2025, ontvangt Jan W., voorzitter van de V.T.V. van 2012 tot 2020, uw redactielid gastvrij in zijn huisje. Het kacheltje snort, er branden kaarsen en de gebaksbordjes staan al klaar voor een overheerlijke tompouce, vers van de bakker. Er komt veel ter sprake.

Waarom een volkstuin en waarom bij V.T.V. Blijdorp?

Jan en partner Kees kwamen wel eens op bezoek bij vrienden hier op het park. Die maakten hen attent op de volledig verwilderde tuin naast hen. ‘Er stond zelfs geen huisje meer op,’ zegt Jan. ‘Er was een betonnen plaat met een kraantje en dat was het.’ Ze hadden tot dan toe zelfs nooit overwogen een volkstuin te nemen, maar ze wonen in een bovenhuis en gingen eens met het bestuur praten. De zaak kwam in een versnelling toen het bestuur vrij onverwacht liet weten dat ze de tuin voor niets mochten hebben. Ze namen de tuin. Dat was in 2008. Voor de zomer van 2009 moest er wel een nieuw huisje op staan, bleek later. Jan en Kees, nauwelijks bekomen van het snoeien en kappen, plus het afvoeren van 200 zware tuintegels en een kronkelpad van gestort beton, namen op goed geluk een bedrijf in de arm.

Hoe typeer je zelf tuin en huisje?

We wilden een strakke tuin, met rechte beukenhagen voor de structuur en we wilden gras, een moestuin, fruitbomen en wat bloemen zoals dahlia’s.’ Het plan voor de evenwichtige tuin laat zich inderdaad duidelijk aflezen. Opvallend is een magistrale kastanje die ze lieten staan. Om deze boom werd een houten zitvlonder gebouwd. Kees en Jan hebben geen duidelijke verdeling van tuintaken: ‘We doen allebei alles, zoals het uitkomt.’
Ze hadden een huisje in gedachten dat niet rechttoe rechtaan was. Kees, daartoe kundig, tekende zelf het plan. Het resulteerde in een onderhoudsvriendelijk, goed geïsoleerd huisje van duurzaam hout en zink. Jan hoopt deze winter weer eens, opkijkend van een boek, van de besneeuwde tuin te genieten.

Hoe was het om voorzitter te zijn?

‘Ik werd in 2012 voorzitter. Ik was daarvoor nog maar kort algemeen bestuurslid geweest, maar ik had meer bestuurservaring. Er was gedoe rond het opheffen van de Rotterdamse Bond van Volkstuinders, maar over het algemeen heb ik het voorzitterschap zelf heel leuk en gemoedelijk gevonden.’ Natuurlijk waren er soms onenigheden. ‘Ik liep vaak op zaterdag wat rond op de tuin om over dingen te praten die uit de hand dreigden te lopen tussen tuinders. Dat soort zaken moet liever niet tijdens een ALV naar boven komen.’
Na acht jaar vergaderen, spreekuren draaien en wat dies meer zij was het tijd voor Jan om in 2020 het stokje over te dragen.

Iets over je achtergrond?

Jan werd geboren in het Oude Noorden. Via omwegen behaalde hij zijn HBS-diploma en na nog meer omwegen ging hij sociologie studeren hier in Rotterdam. ‘Die studie heeft me geleerd te begrijpen hoe mensen zich gedragen en waarom.’ Hij wilde na zijn studie wel weg uit Nederland. Het lukte hem om na de nodige voorrondes in een diplomatenklasje van Buitenlandse Zaken te komen en daarna zwierf hij een jaar of 25 over de aardbol. Zo werkte hij op ambassades in bij voorbeeld Brazilië, Suriname, Pakistan en Mozambique. Terug in Nederland werkte hij vaak op het vlak van contact met het buitenland.

Verder nog iets relevants of interessants?

‘Intussen ben ik al jaren met pensioen, maar ik zit wel in een aantal organisaties.’ Jan is bij voorbeeld bestuurslid van de Stichting Gilde Rotterdam en is zelf stadsgids. Ook zingt hij in klassieke koren, als bas. ‘Het is heerlijk om de Messiah van Händel weg te zingen.’ En verder zijn daar: kunst en culturele cursussen, fietstochten en reizen met Kees. Naast het tuinieren natuurlijk!

Tekst en foto: Diet van Velzel