De zon schijnt wit door de mist op deze frisse zaterdag middag in maart.
Met ons tienen lopen we met Ria en haar snoeischaar mee.
Het is tijd voor de vroege voorjaarsnoei.

Resoluut knipt Ria de clematis een halve meter van de grond af. Och, met schrik om ons hart zien we al die jonge, groene knoppen afgesneden worden. Het komt goed, belooft Ria.

Al snel wordt ons duidelijk, snoeien is niet voor de weekhartigen.

En daar lopen we al verder door de lanen.

‘Het ligt eraan wat je wilt’, zo legt Ria uit, ‘wil je hem hoog of laag, wil je bloemen op ooghoogte, van waar komt het licht, wat staat er naast, staat hij bij het pad? Pas op voor nestjes in de heg, dan pas snoeien na de leg, en eventueel na de bloei, voor de insecten. Alles telt mee.’

‘En het hóeft natuurlijk niet, dat snoeien, in de natuur gebeurt het ook niet, maar dit is een tuin, al willen we natuurlijk wel zo natuurlijk mogelijk tuinieren, begrijp je.’

‘En dan knip je, hier bijvoorbeeld en deze kronkelt zo raar, en kruisende takken moeten altíjd aangepakt, en dit is ook maar een mager dingetje. Hoe minder takken er zijn, hoe meer groeikracht ze krijgen. Verjongen kan ook, oud hout eruit, jong laten groeien. Pas op voor een kapstok waar je je aan stoot.’

We beginnen het te begrijpen en lopen verder, onze eigen tuinen langs voor individuele vragen, de route is goed voorbereid. Langs het rozenperk voor het snoeien van de roos. Altijd moeilijk die roos maar Ria relativeert, de roos weet toch wel wat ie doet. Twee knoppen vanaf de stam lijkt de gouden regel.

Er is veel te leren vandaag, en dan is er nog de late voorjaarssnoei, de zomersnoei, de herfstsnoei, de wintersnoei en niet te vergeten de tussen kerst en nieuwjaar snoei van de druif.

Als laatste wil Ria nog iets over de zegge zeggen (het is een zegge, geen gras), en hier is ze onverwacht hard: uitroeien! Het is een plaag, komt overal op, weg ermee.

Zo sluiten we af en gaan we ieder diens weegs om in eigen tuin eens kritisch naar al het nog te groeien groen te kijken. Met meer durf zullen we ons snoeimes gebruiken om straks, als de lente losbarst, te genieten van het resultaat.

En dan weer uit te zien naar de snoei cursus van het volgende seizoen, want daar is ook vast weer van alles te leren!

Tekst: Maartje
Foto: Sabina